صلح نامه گروه وکلای سفیر صلح

صلح در لغت به معنی سازش و توافق است و در کتاب آسمانی قرآن نیز عقد و توافق صلح نیز به معنی مرافعه و پایان بخشیدن به دعوا و اختلاف است . البته لزوماً احتیاجی نیست که حتماً اختلافی وجود داشته باشد تا بتوان از صلح نامه استفاده کرد ؛ بلکه صلح نامه و عقد صلح می توانند وسیله معامله و یا اجاره هم استفاده شوند .

در این مواقع بهتر است از یک وکیل حقوقی صلح استفاده کنید تا شما را در این مسیر هدایت کند . اگر تصمیم دارید به تنهایی وارد یک صلح بشوید ، ممکن است دچار اشتباهاتی بگردید که بعد ها جبران پذیر نباشد

بر همین اساس دو نوع عقد صلح وجود دارد :

1 ـ عقد صلحی که با توافق و سازش دو طرف برای پایان دادن به دعوی و اختلاف استفاده می شود.

2 ـ عقد صلحی که بصورت عرفی جانشین دیگر عقود مانند بیع ( نقل و انتقال ) یا اجاره می گردد.

اساس  صلح نامه عبارتست از :

  • مصالح : فردی که مالی را به شخص دیگری واگذار می نماید
  • متصالح : کسی که مال را می پذیرد
  • مورد صلح : مالی است که مورد عقد صلح قرار می گیرد
  • مال الصلح : وجه یا مالی است که یک طرف در ازای پیشنهاد صلح نامه از طرف دیگر دریافت می دارد.

شرایط عقد صلح :

1 ـ طرفین عقد صلح باید بالغ و عاقل و رشید باشند ( به سن قانونی رسیده باشند ) و کسی آنها را مجبور و ناچار به بستن عقد صلح نکرده باشد و خودشان قصد و تصمیم به صلح داشته باشند و همچنین به موجب قانون از تصرف در اموالشان منع نشده باشند مانند تاجر ورشکسته . مالی هم که مورد صلح قرار می گیرد از نظر قانون ارزش اقتصادی داشته باشد ( مشروبات الکلی نمی تواند موضوع صلح باشد چرا که غیرقانونی هستند )

2 ـ هیچ یک از طرفین عقد صلح توانایی برهم زدن و فسخ آن عقد را ندارند و به عبارت دیگر عقد صلح جزء عقود لازم به حساب می رود که جز با توافق و رضایت  طرفین یا وجود یکی از اختیارات قانونی مانند ( ضرر فاحش ) نمی توان عقد صلح را فسخ نمود .

3 ـ عقد صلحی که برای فرار از بدهی باشد باطل و غیر مشروع است چون باعث خسارت رسیدن به طلبکاران می شود و چون چنین عقدی باطل است عقد صلح را نیز باطل می گرداند .

4 ـ اموال دولتی را نمی توان موضوع عقد صلح قرار داد ؛ زیرا مالی که موضوع صلح قرار می گیرد باید در مالکیت شخص مصالح ( شخص صلح کننده ) باشد .

5 ـ عقد صلح را نمی توان به ضرر شخص دیگری برقرار کرد بعنوان مثال اگر دو نفر به طور اشتراکی مالک یک ملک باشند و یکی از شرکاء سهم خود را در قبال مقدار معینی پول به شخص سومی صلح کند و در این صورت شریک خود را از حق شفعه محروم کند و از عقد صلح بعنوان پوششی ظاهری استفاده کند عقد صلح باطل است و مشروعیت قانونی نخواهد داشت .

حالا سوال این است که صلح عمری چیست و در چه مواقعی کاربرد دارد؟

صلح عمری به این معنی است که مالک یک ملک ، با تنظیم قرارداد صلح عمری در یکی از دفترخانه های اسناد رسمی ملک را به نام متصالح می نماید با ذکر این شرط که تا زمانی که مالک ( مصالح ) در قید حیات می باشد حق استفاده از منافع ملک و همچنین حق اجاره دادن ملک  به دیگری را دارد ( در طول مدت حیات فرد مصالح ) . در اینصورت پس از فوت مالک ( مصالح ) ، متصالح بصورت شش دانگ مالک ملک و منافع حاصل از آن ملک می گردد.

ـ  مدارک مورد نیاز و ضروری برای تنظیم صلح عمری عبارتند از :

  • سند مالکیت منگوله دار یا تک برگ
  • سند قطعی غیر منقول ( بنچاق )
  • استعلام دارایی های فرد
  • اخذ استعلام شهرداری
  • استعلام ثبت توسط دفترخانه به هزینه مصالح ( مالک )
  • کارت ملی و شناسایی هر دو طرفین ( مصالح و متصالح )

گروه وکلای سفیر صلح به شما پیشنهاد می کند برای انجام عقد صلح به این گروه مراجعه کرده و از میان وکلای با سابقه یک وکیل پایه یک دادگستری را جهت صلح نامه خود انتخاب کنید .

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *